Je bent hier
Home > Columns > Het consternatiebureau

Het consternatiebureau

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

Met de geboorte van ons eerste kind werd alles anders. Onze woning veranderde in een soort in- en uitloop van kraamvisite en verzorgenden. Op de bezoekjes van de verloskundige en de komst van de kraamverzorgenden waren wij voorbereid; de aankondiging van de wijkverpleegkundige was iets geheel nieuws. Ze bracht folders mee rond opvoeding en verzorging, niet alleen betreffende zuigelingen, ook voor de maanden daarna. Over vier weken werden wij op het bureau verwacht, deelde zij ons voor vertrek mede. Nu waren wij ingewijden in de bijzondere wereld van het ouderschap.
De avond voor de bewuste datum kwamen vrienden onze aanwinst bewonderen. ‘Morgen gaan we voor het eerst naar het consultatiebureau,’ zei ik blij, trots met deze mijlpaal.
‘Nou, maak je borst maar nat!’ zei de moeder van twee. ‘Ik ga enkel nog voor de prikken.’
‘Hoezo dan?’ vroeg ik in al mijn naïviteit.
‘O, dat zul je wel merken,’ zei ze en sputterde iets dat leek op ‘borstvoedingsterreur’ en ‘overdreven bemoeizucht’.

De volgende dag ging ik met gevulde kinderwagen, groeiboekje, omslagdoek, luiers, en luierdoekjes richting het gezondheidscentrum en betraden we de tropisch aanvoelende ruimte. Nadat ik mijn dochter had uitgekleed werd ze gewogen en gemeten. Vervolgens wikkelde ik haar in een doek en begon het lange wachten.
Achter de deur met het bordje ‘consultatiearts’ hoorde ik gedempte stemgeluiden van verschillende personen, gevolgd door een lange stilte die werd beëindigd door hard babygehuil. Het zweet brak me uit. De deur werd opengezwaaid en tevoorschijn kwamen twee rood aangelopen ouders met hun krijsende baby. Ik drukte mijn kleintje stevig tegen me aan.
Enkele minuten later kwam uit de ruimte een oudere vrouw gelopen. Ze pakte één van de boekjes met groene kaft en riep de naam van mijn kind. Vluchtgevoelens onderdrukkend liep ik de spreekruimte in.
‘Uw kind doet het prima,’ zei ze, nadat we hadden plaatsgenomen. ‘Dit is haar groeicurve; ze ligt mooi boven het gemiddelde. U geeft borstvoeding?’
‘Ja,’ zei ik. Ze knikte goedkeurend, deed de nodige controles en gaf informatie. ‘Heeft u nog vragen?’ vroeg ze na deze monoloog.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Dan gaan we nu over naar het prikje. Legt u haar maar tegen uw schouder,’ zei de arts.
De naald leek veel te ver in haar bovenbeen te gaan en dochters gekrijs klonk meelijwekkend in mijn oor.
‘Dat was het dan,’ zei de arts en ik gooide de deur open om mijn hummeltje in de wachtruimte meteen aan de borst te leggen, opgelucht dat het erop zat.

Maanden later zagen we het bewuste vriendenkoppel weer. Het gesprek leidde uiteraard naar het fenomeen ‘consultatiebureau’.
‘Geen problemen mee,’ zei ik.
‘Omdat je borstvoeding geeft,’ zei ze. ‘Ik mag mijn kind geen extra pap meer geven.’
Ik keek naar haar jongste. Zijn uiterlijk vertoonde sterke overeenkomsten met het Michelinmannetje.
‘O,’ zei ik, ondertussen peinzend over de juiste opmerking. ‘Bij ons adviseren ze koude thee.’
‘Belachelijk!’ riep ze uit, met in haar ogen een schittering. ‘Hij heeft gewoon veel honger,’ zuchtte mijn vriendin.
‘Beter zo, dan een kind dat niet wil eten,’ zei ik wijs. Ze knikte goedkeurend.

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

6 thoughts on “Het consternatiebureau

  1. Ik lees wel eens vaker aparte verhalen over het consultatiebureau (inderdaad, bij mij is het gewoon consultatiebureau). Zelf heb ik juist hele goede ervaringen met het c.b. En ik ben nog wel een moeder die bewust heeft gekozen om géén borstvoeding te geven. Nooit rare opmerkingen over gehad ofzo. Het kopt wel dat ze soms adviezen geven, vooral over eten en drinken, waar ik niet zoveel mee kan, maar joh, je hoort ´t aan en je beslist toch zelf waar je wel en niet iets mee doet.
    Volgens mij maken sommige moeders zich veel te druk over wat er soms gezegd wordt op het c.b. Of misschien weten ze eigenlijk stiekem wel dat ze die adviezen beter zouden kunnen opvolgen, maar om wat voor reden dan ook dit niet doen. Of misschien heb ik geluk en heb ik net die ene hele fijne arts en verpleegkundige getroffen, dat kan natuurlijk ook nog maar zo.
    Anyway: ik vond dat er ook wel eens een positief bericht mocht komen over het consultatiebureau, dus bij deze…..

  2. er wordt inderdaad weleens (veel) adviezen gegeven waar ouders niet blij mee zijn. Heb ik destijds met mijn oudste ook gehad. Ik moest mijn zoontje van 6 maanden op dieet zetten, mooi niet! Zoontje is nu 11 en zo slank als maar kan.
    Ik zou zeggen: volg enkel de adviezen op waar jij als moeder zijnde achter sta 🙂

  3. bij het cb waar ik eerst zat was het ook altijd wat over de voeding en dat me dochter te zwaar was in vergelijking met haar lenkte maar naar onze verhuizing en bij een nieuwe cb zijn aangekomen was dit een hele andere ervaring wat een verschil niks mijn kind is te zwaar nee hor dat loopt ze er straks wel weer af niks om zorgen over te maken zijden ze daar
    je mag altijd een andere cb aanvragen he of aangeven dat je die arts niet meer wil.
    succes

  4. @Fem: ja, kom zeg: koude thee! :-S Verder bedoel ik het niet verkeerd en kan ik me juist wel vinden in wat je zegt. Lees mijn blog anders nog maar een keer.

    @Nicky en Nikita: mijn kinderen lagen met hun gewicht ook altijd ver boven het gemiddelde en inderdaad: het is er nu af. Inmiddels hoef ik niet meer zo vaak te gaan, alleen nog voor mijn jongste en dan ook nog in een andere stad dan toentertijd voor de meiden. Ik kom binnen, krijg informatie en ben weer weg.

  5. @Evelien: Ik bedoel het ook niet verkeerd, maar hé, is koude thee nou iets waar je je zo druk over moet maken? Als dat niks voor je is, doe je er toch niks mee. Wat Nicky zegt: volg enkel de adviezen op waar jij als moeder achter staat. En maak je er verder niet druk over….

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×