Je bent hier
Home > Columns > Alleen is zo alleen nog niet

Alleen is zo alleen nog niet

Sylvie voelt zich alleen. Haar Raf zit een paar weken in Zuid Afrika en nu is onze nationale voetbalvrouw eenzaam. Reden voor de Telegraaf om haar hierover wat vragen te stellen.
Zelf ben ik al jaren hele delen van het jaar alleen. Dit is echter nog nooit reden geweest voor wie dan ook om mij hier vragen over te stellen.
Sinds ik mijn a.s. verloofde ken, ben ik gedurende de winterperiode alleen. In het begin vond ik dat op zijn zachtst gezegd niet leuk. Sterker nog ik vond het vreselijk. Hij zat in de binnenlanden van Finland om zich de taal eigen te maken, terwijl ik op een flatje driehoog-achter probeerde mijn studie af te ronden.
Mijn nichtje vond het wel interessant allemaal. Dat je zoveel van iemand kon houden vond ze sowieso al interessant. Bij haar kwamen en gingen de vriendjes in hetzelfde tempo als de formule 1 wagens op het circuit van Monaco. In een razend tempo.
Na verloop van tijd, of moet ik zeggen in de loop der jaren, werd het missen wat minder. Of het went weet ik niet. Wel weet ik dat je het zelf steeds drukker krijgt. Eerst met je werk en later als je kinderen krijgt met je koters. Die vragen zo veel aandacht dat je geeneens tijd hebt om stil te staan bij de afwezigheid van je a.s. verloofde.
Wanneer je nog langer samen bent en je kinderen groter en een ietsiepietsie zelfstandiger worden, komt er een tijd dat je zelfs uitkijkt naar het vertrek van je groom to be.
Dat zijn de periodes dat je, wanneer de kinderen op bed liggen, ongestoord kunt genieten van de vrouwenseries op tv. Op die avonden kun je samen met een aantal vriendinnen, van wie de mannen wel thuis zijn en op de kinderen passen, ongegeneerd liggen zwijmelen bij de aanblik van dr. McDreamy, House, Richard Gere, Hugh Grant en niet te vergeten George Clooney. Dit alles onder het genot van liters witte wijnen en dozen bonbons. Wetende dat al deze goddelijke lichamen nooit verder zullen komen dan het beeldscherm van je tv.
Nog later breekt de tijd aan dat je ze wel weg kunt kijken. Waarschijnlijk ben je tegen die tijd een jaar of twintig samen en kan hun aanwezigheid je, op bepaalde dagen van de maand, zo mateloos irriteren dat je bijna in staat bent om hun werkgever te bellen of er binnenkort niet een of andere heel verre reis op het programma staat. En dan wel een reis die minstens een week of vier in beslag gaat nemen en waarbij jouw a.s. verloofde behoorlijk onmisbaar is. Thuis is hij dat al jaren niet meer. Je bent zo gewend aan zijn periodes van afwezigheid dat je deze met het grootste gemak weet te overleven.
Pas op het moment dat je gaat informeren of er niet ergens een mogelijkheid bestaat om je man voor een paar maanden te laten uitzenden naar een of ander oorlogsgebied wordt het tijd om op te passen. Maar die tijd lijkt me voor Sylvie nog heel ver weg.
En ach alleen is zo alleen nog niet.

Foto©MSN

4 thoughts on “Alleen is zo alleen nog niet

  1. 🙂 heel erg leuk geschreven!

    Dat is zeker zo, ik geniet wel van de uren dat mijn partner niet thuis is en de kids in bed liggen, let op: de kids moeten dan wel echt slapen!
    Hier kan ik enorm van genieten, in een huishouden met 5 kinderen is het heerlijk om thuis ongestoord tijd voor jezelf te hebben. Gewoon lekker voor de buis en dan een serie of film daadwerkelijk volgen
    Ik moet wel zeggen dat ik pas kan genieten als ik weet waar mijn wederhelft uithangt, zo niet zit ik mij toch alleen maar zorgen te maken en geniet ik niet van de uren alleen

  2. Toen ik mijn man net leerde kennen zat hij in het leger. Hiervoor was hij zeer regelmatig op oefening en ook voor een aantal weken weg. Ene keer voor 1 week, andere keer voor 3 weken. Toen we net samenwoonden vond ik dit vreselijk, maar daarna wende ik eraan.
    Maar ook nu, moet hij voor zijn werk vaak overblijven. Hij zit inmiddels niet meer in het leger, maar werkt als vrachtwagenchauffeur/schoonmaker (hij maakt ondergrondse containers schoon). Hij blijft dan vaak de hele week weg.
    Voor mijzelf is dit soms heel moeilijk, doordat ik soms zoveel pijn heb, dat ik het fijn zou vinden als hij het ’s avonds van me over kan nemen. Dit is voor mij een heel groot nadeel, maar het voordeel is inderdaad, dat je ongestoord je tv-programma’s kan bekijken.

    Zeer leuk geschreven 😀

    Liefs,

    Patricia

  3. Nou ik wil mijn ventje maar al te graag thuis hebben. Gelukkig heeft ie een baan waarbij hij gewoon elke avond thuis komt. Wel de ene keer later dan de andere. Maar we slapen tenzij ik nachtdienst heb toch altijd naast elkaar. Natuurlijk vindt ik tijd voor mezelf lekker, maar dit krijg ik ook. Hij heeft zijn pc en ik mijn laptop en mijn tv. En samen kijken kan ook, geen probleem. maar meestal lekker samen maar toch apart thuis zijn. Hier gedijen we beide het beste bij. Saai? Nee hoor, het knuffelen gebeurt evengoed wel 😉

  4. ik ben het helemaal met je eens!!
    Ik woon nu nog niet samen, dus spendeer alleen de weekenden en vakanties met vriendlief en zijn zoontje. Vind het heerlijk om daar te zijn, maar ben toch ook altijd weer blij om thuis te zijn.. alleen met m’n meisje!

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top