Je bent hier
Home > Columns > Wel dapper maar…

Wel dapper maar…

Sinds een paar weken gaat mijn zoon zo af en toe alleen op de fiets naar school. Ik heb er best mee in mijn maag gezeten en me ook verschillende keren afgevraagd of ik er nu wel goed aan deed. Hij is negen en in principe dus oud genoeg om zelf op de fiets naar school te gaan. Maar het probleem is dat wij nou niet bepaald naast de school wonen en dat hij toch zo’n kilometer of 4 moet trappen en minstens één drukke straat moet oversteken voordat hij er is. De bedenkelijke blikken van andere moeders helpen ook niet echt om vol zelfvertrouwen achter mijn besluit te staan. Het meest positieve wat ik tot nog toe te horen heb gekregen is de opmerking dat ze het heel dapper van me vinden. Dat woord dapper vind ik persoonlijk dan weer zo’n dubieuze term. Dapper klinkt nou niet bepaald alsof ze vinden dat ik een verstandige keus heb gemaakt. Dapper is zo’n woord wat je gebruikt als je iemand zijn besluit wel begrijpt maar wat je zelf in die situatie nooit zou hebben genomen. Net zoals je iemand vertelt dat je zijn outfit heel apart vindt maar zelf nooit zoiets aan zult trekken. Zo’n term die erg handig is als je, je werkelijke mening, uit politiek correcte overwegingen, liever voor je houdt.

Ondertussen heeft mijn zoon mij in positieve zin verbaasd. Hij blijkt het door mij in hem gestelde vertrouwen dubbel en dwars waard te zijn. Zonder dat ik hem daartoe heb aangestuurd is hij zelf al zo verstandig gebleken om die drukke weg middels het zebrapad over te steken. Heel verstandig, vooral ook omdat hij dat helemaal zelf heeft bedacht. En dat is hem nou juist de kneep bij Ruud, hij wil het zelf bedenken. Voor gekauwde kost is iets waar mijn zoon zich van nature tegen af probeert te zetten. Hij wil het zwarte garen zelf uitvinden want als iemand anders dat al voor hem heeft gedaan dan is de lol eraf. Ruud is een jongen die het nodig heeft om los gelaten te worden en zodoende de kans te krijgen om uit eigen ervaring en van zijn eigen fouten te leren.

Hoe dan ook, ik ben trots op mijn zoon en ook een beetje op mezelf omdat ik me, door al die bedenkelijke blikken en dubieuze complimenten, niet van mijn stuk heb laten brengen. Ik had het idee dat Ruud behoefte had aan een stukje eigen verantwoording en vertrouwen van zijn moeder. Ik heb ervoor gekozen om die verantwoording en dat vertrouwen op deze manier gestalte te geven en andere moeders hadden het wellicht op een andere manier gedaan. Maar soms moet je, je eigen pad kiezen ook als dat pad haaks staat op al die goedbedoelde adviezen van al die goed bedoelende mensen. Niemand kent zijn kind immers beter dan zijn eigen moeder en zij weet gevoelsmatig, beter dan wie dan ook, wat het beste voor hem is.

Karina Andeweg
Ik ben Karina Andeweg en moeder van twee kinderen; Ruud (3 maart 2003) en Maaike (28 februari 2007). Het is mijn streven om het leven niet al te serieus te nemen en er niet te zwaar aan te tillen. In mijn columns hoop ik regelmatig een lach en soms een traan van herkenning op jullie gezicht te kunnen brengen en gun ik jullie een kijkje in mijn leven..

3 thoughts on “Wel dapper maar…

  1. Een hele dappere beslissing… 🙂

    Mijn oudste zoon was ook ongeveer hetzelfde leeftijd toen hij zelfstandig met zijn broers naar school ging. Ook ik vond het eng, maar op een bepaalde moment moet je leren om je kinderen wat meer vrijheid te geven en erop vertrouwen dat ze het goed zullen doen. Zoals je aangeeft voel je als moederzijnde het beste aan of je kind er wel of niet aan toe is. In het geval dat je kind het aankan waarom hem dan belemmeren?

    Mijn oudste zit nu in zijn eerste jaar middelbaar school en ook nu vind ik het stiekem eenbeetje eng.

    Mijn ander zonen zijn acht en zeven jaar en samen durf ik ze niet alleen op de fiets naar school te laten gaan. Ze zeggen wel dat ze het kunnen, maar daar ben ik zeker nog niet van overtuigd dus doen wij dat ook nog niet. Wie weet volgende schooljaar.
    Karina, zolang jouw gevoel zegd dat het goed zit en je zoontje het aankan, dan helemaal voor gaan.
    Langzaam maar zeker moeten wij onze kids loslaten, zo hoort dat. 🙂

  2. hier zijn ze gelukkig nog niet oud genoeg om zelf naar school te gaan. ze gaat zelfs nog niet naar school. maar ik zou ook rond die leeftijd eens kijken of het al gaat. Nu wonen wij in een dorp, dat maakt het ook wat makkelijker denk ik

  3. Mijn dochter het is moeilijk om dat los te laten maar ik wist dat ze het kon en stoer vond ging ook rond der 9e 10e naar school fietsen zelf. ze sprak met der vriendinnetje die van nog verder kwam op de hoek af, het altijd goed. Loslaten blijft lastig!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top