Je bent hier
Home > Columns > Potloodventers

Potloodventers

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

Heel jong was ik nog toen mijn moeder mij kwijt was. Nergens te vinden. Niet in de straat, niet om de hoek. Nergens niet. Dat de angst haar naar de strot vloog drong totaal niet tot mij door. In mijn kinderlijke onschuldigheid had ik besloten die aardige mijnheer de weg te vertellen door maar even met hem mee te lopen naar een straat die paralll liep aan die van ons. Me van geen kwaad bewust. Nog geen vijf minuten later, vijf minuten in wie mijn moeder duizend doden was gestorven, was ik weer terecht. Die mijnheer, naast wie ik nog gezellig liep te kwekken, was zich van geen kwaad bewust en bood mijn moeder ongeveer duizend keer excuses aan.
Vanaf dat moment vond mijn moeder het tijd mij in te wijden in het tijdperk van enge mannen, potloodventers, aanranders, verkrachters en seriemoordenaars. Jaren later kwamen daar de loverboys en internetverkrachters bij.
In de jaren daarna ben ik er nooit een tegengekomen.
Althans, niet dat ik weet. Misschien heb ik ooit in de kroeg wel uren zitten kletsen met een seriemoordenaar, die mij, na al mijn zinloze gezwets, een totaal nutteloos slachtoffer vond. Je weet het niet.
Het was op de school voor toerisme dat ik letterlijk oog in oog kwam te staan met een potloodventer. Een echte.
Al weken deed op school het gerucht de ronde dat zich ergens in de straten rondom onze opleiding, een potloodventer ophield. Niet dat een van ons hem echt gezien had. Alleen het gerucht al, was genoeg om ons uren van pret te bezorgen. Zet een stel meiden van een jaar of 18 bij elkaar. Stop er een potloodventer bij en ik weet niet wie het slachtoffer in deze zal zijn. Wij in ieder geval niet.
Na verloop van tijd liep ik, geheel achteloos de school uit, op weg naar de lunchroom waar wij onze vrije uren en niet vrije uren, doorgaans doorbrachten. Achteraf denk ik zelfs dat wij er meer niet vrije uren zaten dan wel vrije uren, maar dat terzijde.
Om mij heen kijkend dacht ik nog heel even vaag aan de potloodventer die wij kenden uit onze verhalen maar nog nooit life hadden ontmoet. Tot dat moment. Toen ik in een auto keek zat daar een of andere kerel met zijn geval uit zijn broek, een beetje leuk te zijn. Althans dat dacht hij. Zelf vond ik het niet echt heel leuk. In feite vond ik het behoorlijk lachwekkend.
Dat moest de rest zien.
Het geen geschiedde.
Nadat ik mijn mede-studenten uit de lunchroom had gesleept en wij ons om de auto verzameld hadden vroeg ik me af wie hier nu het slachtoffer was. Wij onnozele, onschuldige studentes die stonden te staren naar een klein, verschrompeld, zielig geval dat in die auto uit een broek hing. Of de eigenaar van dat slappe geval dat een beetje zielig uit die broek bleef hangen.

Foto©chavalbueno.web-log.nl

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

4 thoughts on “Potloodventers

  1. Ik ben gelukkig nog nooit door een potloodventer verrast, en hopelijk blijft dat zo
    Ik begrijp die mensen eigenlijk ook niet, wat voor ‘fun’ beleven zij eraan? Kicken zij soms op de schrik van hun slachtoffers?

    Hahaha, wie is nou het slachtoffer? Ik denk dat dat niet de bedoeling van de potloodventers was om door een groep studenten uitgelachen te worden. Maarja, daar vraagt hij zelf ook wel om, bij een school eenbeetje grappig willen wezen 🙂
    Wellicht hebben jullie het hem afgeleerd om mensen zomaar ongevraagd zijn gevalletje te wijzen

  2. hahaha inderdaad! wie is het slachtoffer?!
    Welk plezier ze eraan beleven.. geen idee! Maar ik denk dat dit ook wel de beste oplossing is geweest, bewust of onbewust, want hij zal zich daarna waarschijnlijk niet meer hebben laten zien in de buurt!

  3. Jaren geleden ging ik met mijn moeder en de buurvrouw door het bos toen we ook zo’n mannetje tegenkwamen. Nooit zo gelachen. Die stond daar met enkel schoenen aan naar ons te lachen met z’n gevalletje bloot. De buurvrouw riep dat hij maar iets klein had. We zagen dat hij toen begon te trekken, maar echt groeien deed dat ook niet. Toen moesten wij nog harder lachen. De zielige man is toen van pure schaamte weggelopen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×