Je bent hier
Home > Columns > Tandartsangst

Tandartsangst

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

Met bibberende knieën betrad ik de wachtkamer van de tandarts. Niets nieuws, zou je zeggen, maar dat was het voor mij wel, want ik ben nog nooit bang geweest voor de tandarts. Op mijn twaalfde lag ik lachend in de tandartsstoel, mij verontschuldigend omdat ik zo mijn mond niet goed open kon doen.
‘Nou, dat maak ik wel anders mee,’ lachte de tandarts.
Er was ook niets om bang voor te zijn, want ik had nooit gaatjes. Mijn broer wel. Hij had dan ook een enorme tandartsangst. Als we in de wachtkamer zaten, pestte ik hem: ‘Goh, wat kun je de boor hier goed horen, hè?’
Mijn moeder stampte er bij mij van kleins af aan, terecht, in hoe belangrijk je gebit is. Ik deed dan ook erg mijn best om mijn tanden gezond te houden en poetste me te pletter. Had ik iets gegeten, dan poetste ik mijn tanden.
In de brugklas nam ik in eerste instantie mijn tandenborstel mee, om tussen de middag mijn tanden te kunnen poetsen. Tweemaal deed ik dat. Toen merkte ik dat ik de enige was op de hele school die dat deed en hield ik ermee op. Ik wilde een goed gebit, maar wilde op school geen buitenbeentje zijn.
Als tiener ging ik eens op kamp, waar ik al gauw de bijnaam “tandenpoetsfreak” kreeg. Tijdens dat kamp zoende ik met een jongen. Toen we een keer weer zoenden, zei ik: ‘Ik moet even iets doen.’
‘Ja, natuurlijk,’ reageerde die jongen.
Ik ging naar de wc en keerde terug naar de jongen, die dacht dat ik mijn tanden was gaan poetsen en dat daarom ook had gedaan. Ik had net een Snickers gehad. Tandpasta en Snickers, een heel foute combinatie!
Maar afijn, waarom ik dan nu wel zenuwachtig was? Omdat ik al vijf jaar niet naar de tandarts was geweest en, erger nog, mijn kinderen ook niet! Elian was voor het eerst en laatst geweest toen hij anderhalf was en die keer was ook de laatste keer voor Marie en mij. Rowan was nog nooit geweest. Hoe ik dat kon laten gebeuren? Nou, door een aantal factoren. Vanwege een verhuizing hadden wij de tandarts in een wijk die twintig minuten rijden bij ons vandaan was. Toen ik zwanger was van Rowan, was Martin ziek en waren wij beiden letterlijk fysiek niet in staat om naar de tandarts te gaan. Daarna volgden jaren met veel zorgen, vooral om Elian. We durfden ook niet zo goed met hem naar de tandarts, omdat hij erg heftig kan reageren op nieuwe dingen en er altijd wel wat was.

We kregen bericht van de tandarts, dat we nooit kwamen opdagen en dat hij ons uit zijn patiëntenbestand gooide. Ik deed nog een halfslachtige poging dat tegen te houden door te zeggen dat dat niet de bedoeling was, maar we werden toch patiënt-af. Dus moesten we een nieuwe tandarts zoeken.
In de loop der tijd begon ik steeds banger te worden. Ik gaf totaal het verkeerde voorbeeld, want mijn kinderen gingen nooit naar de tandarts. We poetsten hen heel goed, maar hun tanden moesten natuurlijk wel gecontroleerd worden. Dus uiteindelijk schreef ik ons gezin in bij de tandarts bij ons om de hoek en gingen we daarheen, ik met lood in de schoenen. Wat als ze gaatjes zou vinden bij onze kinderen? En ze zou zeggen dat daar nog iets aan gedaan had kunnen worden, als ik eerder met de kinderen een tandarts had bezocht? Ik was een slechte moeder!

We bereidden de kinderen, vooral Elian, heel goed voor op wat er ging gebeuren. Bij de tandarts zelf ging ik als eerste in de stoel, zodat de kinderen konden zien wat de tandarts deed.
Ze checkte mijn tanden en gaf aan dat ik tandplak had. Dat verwijderde ze met zo’n eng ronddraaiend ding, een soort kwastje dat zich lustig heen en weer beweegt tussen je tanden, in dat stukje waar eigenlijk geen ruimte is voor zo’n ding. Dat was niet pijnloos, maar daar liet ik niets van merken, want de kinderen moesten nog. Gelukkig werkten ze allemaal goed mee.
Zowel ikzelf als Marie en Elian zouden beter moeten poetsen rechtsonder; ik moest eigenlijk flossen en elektrisch poetsen, omdat ik mijn tanden veel te hard poetste, waardoor mijn tandvlees weggeschrobd werd. Maar uiteindelijk bleek dat we geen van allen gaatjes hadden!
Opgelucht verliet ik de tandartspraktijk. Mijn tandartsangst was weer verdwenen; hopelijk komt die bij de kinderen nooit opzetten!

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

7 thoughts on “Tandartsangst

  1. hoe langer je het uitsteld des te enger het wordt.
    Op het moment ben ik zelf aardig aan het afstellen, moest vorige jaar al maar door omstandigheden nog geen tijd voor gehad. Bang ben ik niet maar weet wel 100% zeker dat ik een gatje heb en heb.
    Onze kids zijn ookal eentijdje niet geweest.

    Hebben je kinderen geen schooltandarts? Wij hebben er bewust ervoor gekozen om ze niet door de schooltandarts te controleren maar gewoon door onze eigen tandarts. Door verhuizing nu een ander tandarts en ben er nog niet helemaal uit of we bij hem willen blijven of toch een ander zoeken.
    Hoe dan ook, wij moeten binnenkort toch echt een bezoekje aan de tandarts brengen.

    Gelukkig dat jullie geen gatjes hebben 🙂

  2. Gelukkig geen gaatjes, Trenke!
    Ik had nooit gaatjes maar ben rond mijn 35e een paar jaar niet geweest – ook door allerlei ziekte en omstandigheden. Toen ik weer terugkwam, moest ik drie wortelkanaalbehandelingen ondergaan en had ik ook nog zeven losse gaatjes.
    Dat was slikken 🙁

  3. Nicky, ja, toch maar snel heen gaan! Zeker als je weet dat je een gaatje hebt en je kinderen ook al lang niet zijn geweest!
    Schooltandarts? We kennen hier wel de schoolarts, maar schoolTANDarts, nee.

    Oei, Elsbeth, ja, daar was ik dus ook bang voor. Het kan dus wel, dat je ineens toch iets hebt. Had jij iets aan je eet- of poetsgewoonten veranderd? En viel het je alsnog mee, of ben je nu bang voor de tandarts?

  4. Trenke, ik had wel een tijdje erg slecht gepoetst, ja *bloost*. Ook dat kwam door allerlei omstandigheden. Ik ben nu niet bang meer voor de tandarts maar inmiddels zijn alle kiezen met wortelkanaalbehandeling er ook al door de kaakchirurg uitgehaald dus volgens mij kan het niet nog ‘enger’ dan ik heb gehad xD

  5. Ha, dat stelt me wel wat gerust, Elsbeth, want wat er ook gebeurd is in mijn leven, ik heb nog nooit slecht mijn tanden gepoetst en ik heb genoeg dalen gezien. 🙂

  6. Misschien is mijn verhaal te simpel 🙂 , maar het is een snelle en effectieve oplossing bij o.a. tandartsangst die al vele mensen echt geholpen heeft.

    Tandartsangst is altijd een eigen beleving van een eerdere ervaring of juist al een situatie die mogelijk in de toekomst zal gaan plaatsvinden. Feiten blijven van situaties die geweest zijn, maar die zijn geweest (klopt?) en daar kunnen we in het nu nog steeds last van hebben.
    Daar hebben we nog of al een plaatje bij, een geluid, een gevoel en/of een gedachte. Wanneer we die vervangen zal de angst oplossen.

    Op mijn site laat ik filmpjes zien hoe de door mij ontwikkelde manier werkt.
    Middels deze reactie wil ik alleen informeren over een andere manier van angsten oplossen 🙂

    Enne…. een tandarts is een deskundige die kennis van zaken heeft om gebitten netjes te maken wanneer er problemen zijn zodat je weer heerlijk kunt glimlachen en genieten!

  7. Misschien heeft iemand er nog iets aan die door op tandartsangst te googlen op deze column en jouw site terechtkomt, Ingrid. Ik heb dus zelf geen tandartsangst, maar wel wel (met name) wat bang dat de kinderen gaatjes zouden hebben.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×