Je bent hier
Home > Columns > Buitenstebinnen

Buitenstebinnen

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

Mopperend loop ik weer eens door het huis. Geërgerd en boos kijk ik naar mijn zoon die zoals gewoonlijk weer niet achter de computer vandaan te krijgen is. Het maakt niet uit wat voor weer het is. Of het nou regent dat het giet of dat de zon schijnt en het tropisch warm is. We hebben een tuin waar menig kind jaloers op zou zijn. Ruimte en mogelijkheden te over, speelmateriaal in overvloed, zelfs een soort van kinderboerderij met geiten, konijnen, een shetlandpony en verschillende vogels maar zoon kiest ervoor om op nog geen vierkante meter met een muis in zijn hand naar een scherm van een paar decimeter doorsnee te gaan zitten staren.

Onvoorstelbaar voor een moeder uit 1975 die uit een tijd komt dat de pc nog in geen enkele huiskamer stond en in zijn huidige vorm nog moest worden uitgevonden. Een groot gedeelte van mijn kindertijd hadden mijn ouders niet eens een tv in huis. Maar we hadden een boerderij en dus altijd genoeg te spelen. Klimmen en klauteren in bomen of op de hooizolder. Ik vermaakte me altijd buiten, ik moest wel want een ander alternatief was er eigenlijk niet. Ik heb het altijd heerlijk gevonden, al die ruimte. Speelmateriaal had ik ook nauwelijks. Mijn vader had in de stal een schommel voor me opgehangen en dat was al het speelmateriaal wat er was. Maar ik vermaakte me hoe dan ook, heb me zelden verveeld. Hoe kun je, je ook vervelen op een wereldstek als een boerderij.

Graag zou ik zien dat mijn zoon dezelfde passie deelde. Dat mijn zoon naar buiten zou gaan om een hut te bouwen, de pony te borstelen, met de honden te spelen en te genieten van al dat moois wat buiten te vinden is. Maar zoon taalt er niet naar. Hij gaat weleens naar buiten maar zelden uit eigen initiatief. Hij gaat naar buiten omdat ik hem die opdracht geef omdat het moet. En daar baal ik van, ik wil mijn zoon niet hoeven dwingen om naar buiten te gaan. Ik wil dat mijn zoon uit eigen beweging en vol enthousiasme, struikelend over zijn eigen benen naar buiten rent, zichzelf nauwelijks tijd gunnend om zijn laarzen aan te trekken.

Terwijl ik het opschrijf voel ik iets van schaamte. Waarom mag mijn zoon niet gewoon zelf bepalen wat hij leuk vindt. Waarom kan ik me er niet bij neerleggen dat mijn zoon zijn kindertijd anders wenst door te brengen dan ik dat vroeger heb gedaan. En zou ikzelf vroeger wel zoveel buiten hebben gespeeld als ik dezelfde mogelijkheden als mijn zoon had gehad. Waarom speelde ik eigenlijk altijd buiten, was dat omdat ik het zo geweldig vond of omdat er simpelweg geen noemenswaardig alternatief was.

En toch, als ik eerlijk ben zou ik graag van mijn zoon een buitenkind maken. Maar ik weet dat ik dat niet kan en dat ik dat ook niet zou moeten willen proberen. Hoe graag ik het ook zou willen en wetende dat het zoveel gezonder is om lekker in de buitenlucht te spelen, ik kan geen buitenkind van hem maken. Wat er niet in zit, komt er ook niet uit. Mijn zoon is geen buitenkind, mijn zoon speelt liever binnen. Hij kan zich uren vermaken achter de computer of op de wii. Mijn zoon speelt liever binnen dan buiten en waarom kan ik daar niet gewoon vrede mee hebben, waarom probeer ik mijn zoon steeds naar buiten te lokken terwijl hij daar overduidelijk geen zin in heeft… Het gaat er toch om dat hij gelukkig is of niet soms!

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×
Karina Andeweg
Ik ben Karina Andeweg en moeder van twee kinderen; Ruud (3 maart 2003) en Maaike (28 februari 2007). Het is mijn streven om het leven niet al te serieus te nemen en er niet te zwaar aan te tillen. In mijn columns hoop ik regelmatig een lach en soms een traan van herkenning op jullie gezicht te kunnen brengen en gun ik jullie een kijkje in mijn leven..

3 thoughts on “Buitenstebinnen

  1. Het klopt natuurlijk dat buiten spelen gezond is. En ja, er zijn kinderen die graag binnenspelen. Onze kinderen zijn ook zo, maar ook wij stimuleren ze wel om naar buiten te gaan. Zouden we dat niet doen, dan zaten ze bijna altijd binnen. Er is niets mis met je kind af en toe een beetje dwingen. Wat niet wil zeggen dat jouw zoon voortdurend buiten moet spelen, alleen omdat jij dat deed.
    Het kan heel goed dat jij het vroeger heel leuk vond en dat je je zoon diezelfde plezierige gevoelens gunt. Maar inderdaad, misschien zou jij ook wel veel achter de pc zitten als je nu leefde.
    Ik heb het zelf heel sterk met lezen. Onze dochter houdt best van lezen. Elke avond lezen mijn man en ik een hoofdstuk met haar. Daarnaast probeert ze de Donald Duck te lezen. Ik wil eigenlijk dat ze meer leest, inderdaad, omdat ik er veel plezier aan beleefde, maar ook omdat het goed is voor je ontwikkeling. Toch gaat dat zeer moeizaam (lees: praktisch niet), inderdaad, ook vanwege pc en wee, maar ook omdat ik bijvoorbeeld tekenen, knutselen, spelletjes en buitenspelen belangrijk vind. Het komt er eigenlijk op neer dat kinderen tegenwoordig te veel mogelijkheden hebben. 🙂

  2. Misschien een tip om pc-tijd in te stellen? Dan moeten ze als de tijd op is wel wat anders kiezen. Wij als ouders moeten de kinderen leren met pc om te gaan. Tegenwoordig lijken ze geen ‘nee’ meer te mogen horen en zich vooral niet te mogen vervelen. Maar verveling is soms heel goed, stimuleert de creativiteit om zelf iets te gaan verzinnen.

  3. Ja dat heb ik al gedaan dat van die pc-tijd, ik heb ook al voor iedere dag een handvol klussen die hij verplicht buiten moet uitvoeren zoals het voeren van zijn konijn, water geven aan de shetlander en nog een paar van dat soort zaken. Het nadeel van mijn zoon is dat alles wat niet mag of juist moet hem juist lijkt uit te nodigen om de kont tegen de krib te gooien.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×