Van politiepaniek tot handremhumor

Alleen rijden, in het donker, voor het eerst zonder bijrijder. Wat kon er misgaan? Nou… meer dan ik dacht.

Drie maanden heb ik hem nu: mijn rijbewijs. En wat ben ik trots op mezelf! Eindelijk kan ik dat hoofdstuk in mijn leven afsluiten. Sinds ik geslaagd ben, probeer ik regelmatig achter het stuur te kruipen en eerlijk is eerlijk, dat gaat hartstikke goed.

Tot afgelopen weekend dan. Tot die tijd had ik namelijk altijd gezelschap tijdens het rijden: zoonlief nummer drie of dochterlief nummer één. Allebei ook in het bezit van een rijbewijs. Dat betekende dus dat ik nog nooit helemaal alleen had gereden. En al helemaal niet in het donker.
Nou, beide primeurs mocht ik afgelopen weekend van mijn lijstje strepen.

Het was een regenachtige zaterdagavond, rond een uur of zeven, toen ik besloot mijn pakketjes bij het afhaalpunt op te halen. Zoonlief en dochterlief waren allebei de deur uit, dus ik was op mezelf aangewezen. Tot maandag wachten wilde ik niet, dus trok ik mijn grote-meidenschoenen aan en stapte in de auto.

Voordat ik wegreed, belde ik nog even zoonlief nummer twee voor een mini-opfriscursusje “lichten”. Want ja, in het donker rijden betekent dat je zichtbaar moet zijn. Met andere woorden: lichten aan. We willen natuurlijk niet als spookrijder eindigen.

Toen die missie geslaagd was, kon ik eindelijk vertrekken. Het ritje naar het afhaalpunt, een kleine zeven minuten, verliep soepel. Totdat ik op een smalle eenrichtingsweg ineens blauwe lichten in mijn binnenspiegel zag. Politie.
Ik twijfelde: wat had ik fout gedaan? Moest ik stoppen? Blijven rijden? De politiewagen bleef zonder sirene achter me aan.
Wordt dit nou mijn eerste aanhouding? Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd.

Toen de agenten waarschijnlijk doorhadden dat ik echt niet van plan was te stoppen, ging de sirene aan. Geen twijfel meer: ik moest aan de kant. Gelukkig vond ik net op tijd een plekje om uit te wijken. En tot mijn opluchting… reed de politie me gewoon voorbij.

Ik haalde diep adem, lachte om mezelf en vervolgde mijn weg.
Bij het afhaalpunt parkeerde ik, zette de versnellingsbak in zijn vrij en trok de handrem aan. Pakketjes erin, acht stuks maar liefst, en weer richting huis.

Waar ik dacht een rustig ritje terug naar huis te zullen maken werd het alles behalve dat. Kort nadat ik de auto startte klonk een waarschuwende piek. Geen aanhoudende gepiep, maar af en toe, alsof de auto iets wilde zeggen. Het rode waarschuwingslampje op het dashboard herkende ik wel, maar wat het precies betekende? Geen flauw idee. Dus reed ik maar door, met dat irritante gepiep als achtergrondmuziek.

Thuis aangekomen riep ik zoonlief nummer twee om even te kijken. En wat bleek?
Ik had de hele rit naar huis gereden met de handrem erop.

Tja. Laten we het houden op: oefening baart kunst. En gelukkig was het maar mijn eerste grote rijblunder. Tot nu toe dan.

Nicky A.

Rijdt inmiddels zonder handrem én met volle overtuiging.
Schrijft over het alledaagse leven met een glimlach en een vleugje zelfspot.