Je bent hier
Home > Headlines > Mommy Tale | Bevallingsverhaal Job

Mommy Tale | Bevallingsverhaal Job

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

Ook de tweede keer
Ontroert het weer

Lief nieuw begin
In ons gezin

Hoogzwanger en het meer dan ontzettend zat. Die buik, het maagzuur, de slapeloze nachten, van mij mag het wonder werkelijkheid worden. Maar ja, hoeveel gember je ook eet en hoeveel flessen bitter lemon je ook in huis haalt, babylief blijft zitten waar ‘ie zit.

Toch maakt mijn lijkbleke (dikke vochtvasthoudende) gezicht vol wallen toch indruk op mijn verloskundige. Ze besluit me op de vroege ochtend van 3 april 2012, een dinsdag, met 39 weken en 5 dagen te ‘strippen’. Dat klinkt aantrekkelijker dan het is, maar nadat ik op de behandelbank ben gaan liggen en ze wat heeft gefriemeld, lijkt mijn buik en de baby die daar in zit opeens te ‘ontwaken’. Ik ga naar huis, ga op bed liggen en binnen twee uur lig ik weeën weg te puffen.

En dat blijf ik de eerstvolgende uren ook doen, want echt vaart zit er niet in. Veel slapen doe ik die nacht niet, en manlief neemt de kookwekker mee naar bed. Zodra ik een wee heb zet hij de wekker aan, waarna ik steevast aan hem vraag: ‘hoe lang duurde deze!?’ Kennelijk is het erg saai, want echtgenoot valt al snel in slaap (hij wel). Om zes uur ‘s ochtends op 4 april weet ik het zeker. Het Is Begonnen. Eindelijk! Ik bel de verloskundige die zegt rond negen uur te komen. Om half acht sta ik onder de douche, maar ik heb niet eens tijd om van de douchestraal naar de kookwekker te lopen. Ik puf me een ongeluk, maar voel me tegelijkertijd onoverwinnelijk, kom maar op, weeën, denk ik. Ik lust jullie rauw!

Ik bel de verloskundige nogmaals, want ik begin een beetje persdrang te voelen. Ze komt meteen en het oordeel… ruim zeven centimeter. Ik glunder van trots, want dat heb ik helemaal alleen gedaan, zonder opwekkers, zonder pijnstillers – dat lichaam van mij doet het, en hoe!

Haasten naar het ziekenhuis. Ik puf nog vrolijk verder. Daar aangekomen worden de vliezen gebroken, en babylief blijkt in het vruchtwater gepoept te hebben. Ik mag verhuizen naar een kamer en krijg er ook een gynaecoloog bij. Er wordt gesteggeld, want het gaat niet snel genoeg (vinden zij, ik puf me nog altijd een slag in de rondte), dus wordt er “een infuus ingehangen”. De laatste centimeters zijn hard werken. Nu weet ik weer hoe veel pijn het doet en ik hoor mezelf zeggen, roepen, gillen, “IK DOE DIT NOOIT MEER, HOREN JULLIE DAT KREUNAUWKREUNAUUUUWWW”. De gynaecoloog is er niet van onder de indruk. “Jij hebt nog geen tien centimeter”, zegt hij. “Je hebt nog veel te veel praatjes.”

De zuster legt de kleertjes al onder de warmhoudlamp. Ik kijk er lachend naar, met de bevalling van onze eerste in het achterhoofd waar geen eind aan leek te komen kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik deze week nog ergens een baby ter wereld ga brengen. “Het is je tweede, dat kan snel gaan hoor!” wordt er gezegd. “Let maar op, hij is er voor de middag.” Het is dan half tien. Het klinkt mij maar onwerkelijk in de oren.

Ik kreun en puf en steun verder, mijn man heeft ondertussen geen hand meer over, en dan eindelijk, eindelijk, eindelijk mag ik. Tien centimeter, sein groen! Hoe anders is dan een tweede bevalling. Na drie keer persen heb ik al het gevoel dat hij er is, al is dat iets te rooskleurig gedacht. Het zuurstofgehalte van babylief is niet optimaal, ook hij is flink gestressed natuurlijk, dus ik ‘mag’ nog ‘even’ op mijn zij liggen en wegpuffen. Opeens is er een verloskundige bijgekomen die me moed inpraat, want het wegpuffen van persweeën… dat is een kunst. Ik weet niet meer hoe, maar het lukt me, en ik mag weer persen. En inderdaad, een zuchtje later… wordt onze Job geboren! Eindelijk! Wat een mooie gezonde grote jongen, wat een opluchting, wat een geluk! Het is 11.23 uur op woensdag 4 april. 4280 gram en 54 centimeter, een mooie bos haar, een tweede zoon. Dit is het geluk waar je het allemaal voor doet. Ons leven als gezin… het is begonnen!

Job is inmiddels bijna 7 maanden. Hij teigert de hele kamer door. Rolt en ligt op zijn buik Allerlei Zaken te bestuderen. Schaterlacht om zijn grote (en geweldige lieve) grote broer. Eet fruit, groente, brood. Zit al in zijn kinderstoel. Slaapt nog maar twee keer. Heeft vier tandjes. En heel veel fans op het kinderdagverblijf waar hij in dezelfde groep zit als zijn broer, en waar ze de grootste lol hebben. De bevalling lijkt alweer zo lang geleden, toch zal ik het nooit meer vergeten. Het blijft een enorm wonder.

Ons gezin is door de komst van Job compleet en ik geniet elke dag van mijn mannen. Af en toe met veel gegaap, want het is hard werken, zeker met werk en huishouden erbij, maar we draaien goed. Stijn als grote broer helpt ook vaak: “Joppie, niet huilen!” Wat wil je nog meer?

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×

5 thoughts on “Mommy Tale | Bevallingsverhaal Job

  1. Die tijd vliegt he! maar idd ook de 2de keer ontroert het weer! en blijft bijzonder. komt me bekend voor met dat je man geen handen meer overhad.. aan het einde had die van mij ook bijna niet meer hahah
    Van harte met jullie gezonde zoon en broertje er laat nu ik de plaatsing datum zie haha

  2. Mooi blijft het hè! Job is nu ruim anderhalf, Stijn wordt vier en ons gezin compleet. Geen derde! 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Pin It Share 0 0 Flares ×