Voorwoord
Voordat ‘Brieven uit de speelgoedwinkel’ ontstond, schreef ik af en toe al over mijn avontuur als startende ondernemer. Deze eerste verhalen nemen je mee naar het begin: de zoektocht naar een winkelpand, de opening van HerSpeel & Groei en de eerste lessen die ik als winkelier leerde. Ze vormen de eerste hoofdstukken van een verhaal dat ik nog iedere week verder schrijf.

Over ontdekken dat een opening eigenlijk pas het begin is.

De opening was geslaagd. Misschien niet extreem druk, maar er was interesse. Bijna alle genodigden waren gekomen en er hing een fijne sfeer. Verwachten dat ik veel zou verkopen deed ik niet per se… maar hopen, dat deed ik natuurlijk wel. En eerlijk is eerlijk: met elke verkoop was ik blij. Aan het einde van de dag stond de teller op €190. Een bedrag waar ik met een grote glimlach op terugkeek. Niet alleen om het bedrag zelf, maar om wat het betekende: mensen hadden mijn winkel gevonden, gezien… en iets meegenomen.

De dagen daarna bleven mensen binnenlopen. Vaak uit nieuwsgierigheid. Even kijken, rondlopen, vragen stellen. En dat was goed. Dat hoorde erbij. In de eerste week verkocht ik elke dag wel iets. Aan het einde van die week stond de teller op €210. Voor een eerste week was ik tevreden. De tweede week begon met nieuwe hoop. Misschien zou dit het moment zijn dat het iets meer op gang zou komen. Maar die realiteit bleek anders. De dagen gingen voorbij… de verkoop blijf weg.

“Dit hoort erbij,” bleef ik mezelf vertellen. En dat wist ik ook. Van tevoren had ik het al zo vaak gehoord: de eerste zes maanden kunnen tegenvallen. Maar weten en voelen zijn twee totaal verschillende dingen. Want als je daar staat, in je eigen winkel, en de deur blijft dicht… dan doet dat iets met je.

Wat me in deze periode ook opvalt, is een vraag die ik regelmatig krijg: “Verveel je je dan niet, zo in de winkel?” Mijn antwoord is altijd nee. Ik verveel me zeker niet. Juist deze rustige momenten gebruik ik om achter de schermen te werken. Mijn voorraad in kaart brengen bijvoorbeeld. Alle producten. Alle aantallen. Alles moet kloppen en overzichtelijk worden vastgelegd in Excel. En geloof me, dat is een klus die veel meer tijd kost dan je van tevoren denkt. Zelfs nu ben ik daar nog steeds niet helemaal klaar mee. Aan de buitenkant lijkt het misschien stil. Maar achter de schermen gebeurt er genoeg.

Aan het einde van de tweede week, op zaterdag, kwamen er twee klanten binnen. Twee kleine momenten, maar op dat moment voelden ze groots. Met die verkopen sloot ik de week af op €71. En hoe gek het misschien klinkt: daar was ik op dat moment gewoon blij mee. Omdat ik begin te begrijpen dat dit erbij hoort. Dat dit óók ondernemen is. Niet alleen de mooie momenten, de volle dagen en de groei… maar juist ook de stilte. Het geduld. Het blijven geloven, ook als het nog niet zichtbaar is. Dit is de fase waarin je leert volhouden. Waarin je leert vertrouwen op iets wat je nog niet kunt zien. Misschien is dit wel de minst zichtbare fase van ondernemen. Maar achteraf bekeken misschien wel de belangrijkste.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?