Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over twintig euro en de keuze om vriendelijk te blijven.

Het was rond de middag toen er een man mijn winkel binnenliep. Een gezicht dat ik ergens wel herkende. Geen klant, maar een gezicht die ik al vaker in de straat had gezien. Hij stelde zich voor als een buurman. Dat kan kloppen want ik heb hem namelijk al vaker gezien. Een paar minuten eerder had hij zichzelf buitengesloten. Zijn sleutels, telefoon en portemonnee lagen allemaal nog binnen. Of hij misschien mijn telefoon mocht gebruiken om iemand te bellen. Natuurlijk!

Zonder enige twijfel overhandigde ik mijn telefoon. Hij toetste de nummers en ik hoorde hoe het overging. Hij belde iemand die een reservesleutel had. Rotterdam, vertelde hij. Amsterdam was ook een mogelijkheid geweest, maar die persoon was helaas op vakantie. Ook dit is niet zo gek want het is immers zomervakantie.

Toen hij mijn telefoon terug gaf, bedankte hij me vriendelijk en liep de winkel uit. Ik dacht dat het verhaal daarmee klaar was. Maar nog geen minuutje later stond hij opnieuw voor me in de winkel. Hij keek me bijna verontschuldigend aan. “Ik vind het heel vervelend om te vragen…” begon hij. Hij legde uit dat hij geen geld bij zich had om met de trein naar Rotterdam te reizen. Zijn portemonnee lag immers nog in zijn woning.

Het verhaal klonk logisch. Samen zochten we op wat een treinkaartje zou kosten. Omdat hij in de daluren zou reizen, viel het bedrag iets mee. Ik vertelde hem dat ik geen contant geld in de winkel heb, maar wel twintig euro in mijn eigen portemonnee. Ik gaf hem het volledige bedrag waarop hij me hartelijk bedankte. “Ik kom het vandaag nog terugbrengen,” zei hij. Tussen vier en vijf kom ik terug. “Doe maar rustig aan, de winkel is tot zes uur geopend”, antwoorde ik.

Ik wenste hem succes en hij verliet zichtbaar dankbaar mijn speelgoedwinkel. Door het grote raam keek ik hem nog even na, totdat hij uit het zicht verdween. Die middag keek ik keer op keer verwachtingsvol naar de deur zodra ik iemand binnen hoorde komen. Niet omdat ik de twintig euro zo graag terug wilde. Maar omdat ik verwachtte dat hij zich aan zijn woord zou houden. Om tien over zes deed ik de lichten uit en draaide de deur op slot. De buurman was niet gekomen. Ik zou liegen als ik zou vertellen dat dit niets met mij deed.

De volgende dag ging ik ervan uit hij dat hij vast wel langs zou komen. Dat hij de winkel binnen zou lopen en zich verontschuldigen dat het hem niet gelukt was om gisteren langs te komen. Gedurende de dag bleef ik hoopvol. Iedere keer dat ik iemand bij de deur hoorde, keek ik onbewust even op. Ook was de winkel een half uur langer open. Niet speciaal voor hem, maar omdat ik nog bezig was. Heel even keek ik toch nog naar de deur. Misschien zou hij alsnog binnenlopen. Ook deze keer bleef het stil. En eerlijk?

Dat stelde me teleur. Niet zozeer vanwege die twintig euro. Maar omdat vertrouwen iets kwetsbaars is. Je geeft het niet zomaar. En als iemand het niet teruggeeft, voelt dat zwaarder dan het geld zelf. Toch heb ik nergens spijt van. Ik heb iemand geholpen waarvan ik op dat moment dacht dat hij hulp nodig had. Niet omdat ik er iets voor terug verwachtte. Maar omdat het goed voelde om te doen. Vanuit een oprecht hart.

Terwijl ik de winkel afsloot, dacht ik ineens: “Had ik deze situatie anders moeten aanpakken?” Misschien. Maar veel liever stel ik mezelf een andere vraag: “Wil ik de volgende keer iemand níét helpen uit angst dat hij misbruik van mijn goedheid maakt?” Dit zal ongetwijfeld een vraag zijn dat nog dagen in mijn hoofd zal rondzweven.

Misschien ben ik te goed van vertrouwen. Misschien ben ik naïef. Of misschien was dit gewoon een les die bij het leven hoort. Maar één ding weet ik wel. Ik hoop dat deze gebeurtenis mij niet verandert. Ik hoop dat, als er morgen opnieuw iemand mijn winkel binnenloopt met een hulpvraag, ik niet als eerste denk aan deze twintig euro. Ik hoop dat ik dan opnieuw durf te kijken naar de mens die voor me staat. Want als één teleurstelling ervoor zorgt dat ik nooit meer een helpende hand uitsteek… Dan heeft die twintig euro me uiteindelijk veel meer gekost dan alleen geld. En dat zou ik misschien nog wel het jammerst vinden.

Noot uit de winkel
Sommige mensen laten een winkel achter met een tas vol speelgoed. Anderen laten een gedachte achter die nog dagen blijft hangen. Deze week leerde ik dat vertrouwen soms een prijs heeft. Maar ook dat ik die prijs liever betaal dan mijn vertrouwen helemaal verlies.

Wat deze week bleef hangen
“Vertrouwen kost soms geld. Wantrouwen kost vaak veel meer.”

“Een speelgoedwinkel verkoopt speelgoed.
Maar tussen de speelgoedplanken leer ik misschien nog wel het meest over mensen.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?