Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over het mooiste compliment dat een peuter kan geven.

De dag begon goed. Nog vóór de middag had ik al drie klanten mogen helpen. Voor veel winkels misschien heel normaal. Voor mij voelde het als een cadeautje. Terwijl ik een gezin hielp, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe hun dochtertje van een jaar of twee langzaam de winkel begon te ontdekken. Vrijwel meteen liep ze naar het speelkleedje. Daar staat een houten activiteitentafel. Ze pakte het houten stokje dat erbij hoorde en sloeg enthousiast op de xylofoon. Met een grote glimlach op haar gezicht.

Niet veel later had ze alweer iets nieuws ontdekt. Een Spiderman-werkbank. Daarna een ander speelgoed. En weer iets anders. Alsof ze stap voor stap een nieuwe wereld aan het verkennen was. Tot haar oog viel op een loopwagentje. Met daarin een babypop met magnetische zuigspeen in haar mond. Vanaf dat moment leek alles om haar heen even te verdwijnen. Ze gaf de pop hapjes met een lepeltje. Ze gaf haar een flesje. Ze aaide haar voorzichtig over haar hoofd. Ze zat volledig in haar eigen spel.

Haar ouders riepen dat het tijd was om te gaan. Geen reactie. Nog een keer. Weer niets. Ze waren zelfs even naar buiten gelopen. In de hoop dat ze vanzelf achter hen aan zou komen. Maar het meisje bleef rustig doorspelen. Alsof ze zich op dat moment nergens anders op de wereld hoefde te bevinden.

Even later kwam haar moeder terug naar binnen. Nog één poging. “Hier heb je papa al’, liet haar moeder weten terwijl ze haar mobiel opnam. ‘Papa is aan het wachten op jou. Hij heeft al een babyccino voor je besteld’, ging ze verder. Al eerder legde papa mij uit dat een babyccino een ‘kinderkoffie’ is. Hun dochter scheen dit drankje enorm lekker te vinden. “Ons kind komt echt niet mee, ze is helemaal in-to baby eten geven,’ legde haar moeder uit aan haar vader. Weer geen reactie vanuit hun dochtertje. Moeder zag hoe dit nog langer zou gaan duren en besloot in te grijpen. Ze tilde haar dochtertje op terwijl ze zichtbaar tegenstribbelde. En terwijl ze de winkel uit werd gedragen, riep ze luid: “Ik wil hier blijven!”

Ik moest lachen. Niet om de situatie. Maar om wat die woorden voor mij betekenden. Natuurlijk wist ik dat ze niet écht bij mij wilde blijven wonen. Ze wilde gewoon verder spelen. Maar ergens voelde het als een enorm compliment. Want is dat niet precies wat ik hoopte toen ik HerSpeel & Groei begon? Dat kinderen zich hier op hun gemak voelen. Dat ze nieuwsgierig mogen zijn. Dat ze zelf mogen ontdekken. Dat ze even helemaal opgaan in hun eigen fantasie.
In een wereld waarin speelgoed vaak piept, knippert en vertelt wat je moet doen, zag ik een meisje dat zélf haar verhaal bedacht. En dat verhaal was blijkbaar nog lang niet afgelopen.
Misschien is dat wel de grootste kracht van spelen. Dat kinderen de tijd vergeten. En soms zelfs vergeten dat ze eigenlijk naar huis moeten.

Noot uit de winkel
Niet ieder compliment wordt uitgesproken tegen de persoon voor wie het bedoeld is.
Sommige complimenten hoor je toevallig. En blijven je nog dagen bij.

Wat deze week bleef hangen
” Een peuter die niet naar huis wil, is misschien wel het mooiste compliment.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?