Trenke Riksten

Dag! Wat leuk dat je kennelijk nieuwsgierig bent wie ik ben en dat hier komt lezen. Ik hoop dat dat komt doordat je de columns die je hier van me leest leuk vindt!
Ik ben Trenke Riksten-Unsworth (1974), getrouwd met Martin Riksten-Unsworth (1968). Wij hebben drie kinderen: Marie (2003), Elian (2005) en Rowan (2005). Inderdaad, mijn man en ik hebben dezelfde achternaam, daar hebben wij voor gekozen toen we trouwden. Ik heb de naam van mijn man voor die van mij gezet en hij andersom (ik wou dat hij mijn achternaam als eerste naam kreeg, maar dat wou hij niet ).
In mijn werk als trouwambtenaar zie ik dat deze naamskeuze zelden voorkomt. Vaak is het toch zo dat de vrouw de naam van de man aanneemt en omgekeerd niet.
Onze kinderen heten overigens Riksten van achternaam, want beiden een dubbele achternaam, dat mag, maar vervolgens mogen je kinderen dan niet dezelfde achternaam.
Ik ben dus moeder, echtgenote, trouwambtenaar en schrijfster. Bewust zet ik het op deze volgorde. Mijn gezin is namelijk het belangrijkst. Als trouwambtenaar voltrek ik maximaal tien huwelijken per maand. Helaas moet ik vaak nee-zeggen, omdat ik echt niet meer kan werken. Niet alleen zijn onze kinderen nog klein, Elian heeft ook pdd-nos, “active but odd”, waardoor ik beperkt ben ik hoeveel ik kan werken. Over Elian blog ik ergens anders.
September 2010 is mijn bundel trouwcolumns “En wat is daarop uw antwoord?” uitgekomen. Het was het eerste wat ik voor volwassenen schreef en is meteen uitgegeven door een reguliere uitgever. Al drie jaar probeerde ik een kinderboek te schrijven, maar ondanks lovende woorden door uitgevers, heb ik geen kinderboekenuitgever gevonden die een boek van me wilde uitgeven. Doordat mijn gezin veel van mijn tijd en energie opslokt, heb ik besloten de kinderboekenwens eerst opzij te zetten. Misschien dat ik, als de jongste naar school gaat, het schrijven van kinderboekenmanuscripten weer oppak.
Het schrijven is echter iets wat altijd kriebelt. Daarom schreef ik columns voor een vrouwenwebsite, waar ik me echter wat oud voor voelde. Ik voelde me meer een moeder. En aangezien ik toch blogs voor mijn Hyves schreef en de oproep zag van Mommyonline, waarin deze website om columnisten vroeg, heb ik direct gereageerd. Vanaf april 2011 zullen hier regelmatig columns van me staan. Deze zullen gaan over dingen die ik meemaak als vrouw en als moeder, en soms gewoon als mens .